بــاورش کمـــی سخت است

بــاورش کمـــی سخت است

امــا بـاور کـن پدرانمـــان هــم

تمـــام شب‌هـای مهتــابی عـــاشق بـودند

وقتــی به دود سیگـــارشان خیـره مـــی‌شدند و بــــــاد

در پیــــراهن بلنـد زنــــی می‌وزیـد

که بهـــار نارنـــج می‌چیـد

و به مــــردی – کـــه فـــرض کن بــرای تماشـــای بهــار آمده –
لبخنـد مــــی‌زد

بــــاورش سـخت است

مـــی‌دانم

امــا بـارها به مــــاه گفتـه‌ام طـــوری بتابد

که بغض، راه گلــــوی پنجـــره‌ای را نبنــدد

مخصـوص اً اگر بــــــاد

خاطـــرۀ بلندِ پیــــراهنِ زنــــی را وزیـده باشـد

بـــارها گفتــه‌ام ایـن شهــــر باغ نـدارد

بهــــار نـدارد

بهــــار نارنــــج ندارد

و آدم اگـــر دلش بگیـــرد

دردش را به کــدام پنجـــره بگــوید؟

که دهـــانش پیــش هـــر غریبــه‌ای بــــاز نشـود.