ستاره می‌دمد از چشم‌های روشن تو

ستاره می‌دمد از چشم‌های روشن تو
بهار می‌شکفد در زمینه‌ی تن تو

فرشتگان، چو گل عشق در تو می‌شکفند
بهار نیست، بهشت است فصل دیدن تو

تو تکیه‌گاه منی، وز تو مرده‌ام زنده‌است
مرا رها نکنی دست من به دامن تو

گل از تو شرم به‌بار آورد اگر بدمد
که رشک خاطر گلزارهاست گلشن تو

رسد به خوشه‌ی پروین و ماه اگر دستم
همه بچینم و آویزمش به گردن تو

تو می‌شکوفی و پاییز می‌شود پرپر
گل همیشه بهارم! خوشا شکفتن تو