ما تا جایی زنده‌ایم که دوست می‌داریم و دوست داشته می شویم

ما تا جایی زنده‌ایم که دوست می‌داریم و دوست داشته می شویم.
چرا که آدمی به اندازه وسعتِ تاثیری که در دل‌ها و جهان پیرامونش می‌گذارد امتداد دارد و تا وقتی رد پای مهربانی، اندیشه یا نوری از ما در خاطری باقی است، هنوز زنده ایم.