مید یه هوای تازه تر

مید یه هوای تازه تر

گفتیم از رفتن و خوندیم از سفر

می خواستیم مثل پرنده ها باشیم

آسمونو حس کنیم ، رها باشیم

اومدیم دلو به دریا بزنیم

رنگ خورشید و به شب ها بزنیم

اما نه اینجا سراب غربته

سهمون یه کوله بار حسرته

اینجا فصل بی صدای قصه هاست

سرگذشتی داره هر کی بین ماست

یکی از قصه ی غصه هاش می گه

یکی از غربت لحظه هاش می گه

یکی می خواد شبو مهتابی کنه

شهر خاکستری رو آبی کنه

دلمون تنگه سکوتو بشکنیم

شبو با خورشید و ماه آشتی بدیم