اول خطاب به خودم که به هیچ کس اجازه ندادم حقایق را در گوش

اول خطاب به خودم که به هیچ کس اجازه ندادم حقایق را در گوشم زمزمه کند:
دنیا پر ش ده است از انسان هایی که آنقدر در زیبا فکر کردن غرق می شوند
که یادشان می رود زیبا عمل کنند.
در تفکرشان با اسطوره ای ترین ظالمان می جنگند
و در رفتار ، تنها سکوت خود در قبال نا عدالتی را توجیه می کنند.
... اگر قرار بود دنیا اینگونه باشد همان بهتر که در تفکراتمان زندگی کنیم
عاشق یک موجود خیالی بمانیم.
و فریاد عدالت را فقط در خواب هایمان سر دهیم
بزرگترین آفت روشنفکری مدرن ، ارضاء انسانیت در همان زیبا فکر کردن است
ما آنقدر غرق تفکر شده ایم که دیگر عمل هایمان هیچ ربطی به ما ندارد.
فقط در متن یه ابتکار بروز می کنیم.
و آنقدر ادامه می دهیم تا اتفاق دیگر به ما جهت دهد.
به این همه پیچیدگی نباید افتخار کرد.
تا وقتی دست های ما از تفکراتمان حساب نمی برند.
تا وقتی بیرون گود نشسته ایم کاری جز این نداریم
که ساده ترین حرکات رخ داده در دنیا را تحلیل کنیم.
و آنقدر در جزئیات تحلیل خویش غرق می شویم
که دیگر زمانی برای زندگی کردن نمی ماند.
تا وقتی که در تفکرمان
برای جنگجویی که چون نمی جنگد، شکست نمی خورد
از شکست خورده ترین جنگجوی..