شبم شب تر از هر شب است

شبم شب تر از هر شب است
دو دیده تَر و این تنم در تب است

رسد شاید از قاف عشق یک طبیب
بپرسد چرا عشق او غایب است؟!

کند نسخه چشم و لب و مویِ یار
بگوید برایش همین واجب است

شود آب ، کوهی ز قند در دلم
که امشب نگاهم تو را کاسب است؟!

زَنَم طعنه بر دل ، که دل خوش مکن
دلِ او به هر آن به یک جانب است!

گمان می بری قلب سنگ و سخت او
تو زنجیریِ از قفس رسته را طالب است؟!

رها کن دگر این سَرِ عشق را
فراموشی بهر جنونت مناسب است

تهی کن ز خاطر همه یاد او
خدا حواسش به دلهای بی صاحب است