فقط تبر نیست که به درخت می‌زند.

فقط تبر نیست که به درخت می‌زند.
آب که پای درخت نریزی، می‌خشکد.

از درون می‌پوسد و خالی می‌شود. آن‌وقت به کوچک‌ترین باد خزانی فرومی‌ریزد.

عاشقان همیشه با زخم جفا و خیانت سرنگون نمی‌شوند.

بیشترشان آب نمی‌خورند.

همان دوستت دارم‌های هر روزه، همان نگاه‌ها و ملاحت‌ها، همان‌ها پای‌شان ریخته نمی‌شود که می‌میرند.

کم‌کم، آرام، آرام.