ای تو صاحب زمان...ای تو صاحب زمین...

ای تو صاحب زمان...ای تو صاحب زمین...

سایه ی بلند نام و یاد تو از سر و سرای عاشقان بی قرار کم مباد
قامت بلند عشق جز به آستان پرشکوه انتظار خم مباد

تو را چه زیبا سروده؛خداوند کاینات با واژه هایی از جنس نور...
هر آنچه آینه رو به رویت آغوش گشوده اند تا تو را در خویش تکرار کنند...
هر آنچه آسمان به خاک افتاده اند تا گام هایت را به سجده ببوسند...
بزرگ مرد تاریخ!
بهار از سر انگشتان تو به شکوفه مینشیند؛تو را با کدام کلمات محدود بخوانم که نمیگنجی،نه در کلام؛نه در کلمه...
می آیی...ایوان کفر ویران میشود از ایمان چشمهایت...شب مچاله میشود زیر قبای گسترده ی آسمان...در روزی پایان ناپذیر،آنچنان روشن که هزاران خورشید گویی در آن به طلوع نشسته اند...
می آیی...
وعده ی آمدنت را دهان به دهان از تورات تا انجیل کل میکشند...
می آیی و حرا روی دو زانو مینشیند و انتظار میکشد....
می آیی و مکه در حریری از نور و رنگ میپیچد...
کعبه در پوست نمیگنجد...
تو را خدای بزرگ خلق کرده است؛از آبشارها و نور که موج میزنی و میتابی...
تو را با کلماتی سبز باید سرود...
ای آخرین منجی در زمین...
عالمیان دف میزنند و کل میکشند آمدنت را...


*میلاد گل نرگس مبارک*