آورده است چشـــم سیــاهتـــــ یقین بـﮧ من

آورده است چشـــم سیــاهتـــــ یقین بـﮧ من
هم آفـــرین بـﮧ چشـــــم تــو ، هم آفـــرین بـﮧ مــن

من نـاگزیــر سوختنـــــم چون کـﮧ زل زده ست
خورشیـــد تیــز چشـــــم تـو با ذره بین بـﮧ مـن

ای قبلـﮧ گاه نــاز ! نمــازت دراز باد !

سجــاده ات شدم کـﮧ بســایی جبـیــن بـﮧ من

بر سینــــﮧ ام گذار سـرت را کـﮧ حـس کنـم

نــازل شده ست سوره ای از کفـــر و دیــن بـﮧ مـن

یــاران راستین مــرا می دهد نشـــان
این مــارهای سرزده از آستین بـﮧ من

تا دستـــــ من بـﮧ حلقـﮧ ی زلفتـــــ مزین است
انگار داده است سلیمــان نگیــن بـﮧ مـن

محدوده ی قلـمــرو من چیــن زلفـــــ توستـــــ

از عــرش تا بـﮧ فــرش رسیده ست این بـﮧ من

جغـرافیــــای کوچکـــــ من بــــازوان تـــوستــــــــــ

ای کاش تنگـــــــــــــــ تر شود این سرزمین بـﮧ مـن ..
علیرضا بدیع