وقت مردن چون نفس

وقت مردن چون نفس
از قالب ام بیرون رود
مرغ روحم به سوی آسمان
پران کنی
چون بیارن تخته ای خم شو
آبی گرمی را
صورتم را همچو گل های چمن
خندان کنی
چون ببپیچند پاره ای کرباس
بر عذای من
بوی خوش ام در کفن
چو قله ای رضوان کنی
🕊️