انسان شقایقی ست که با داغ زنده است...

انسان شقایقی ست که با داغ زنده است...

چه حقیرند...

مردمی که نه جرأت دوست داشتن دارند و نه اراده‌ی دوست نداشتن...

و نه لیاقت دوست داشته شدن...

و نه متانت دوست داشته نشدن...

و مدام شعر عاشقانه می‌خوانند...

و تراژدی غم‌انگیز انسان این است...

که آنچه هست...

نباید باشد...

و آنچه باید باشد...

نیست...

و همه حرف‌ها همین است...

و همه‌ی دردها همین جا است...

درد روح این است...

و این است که:

«انسان شقایقی است که با داغ زاده است