ماییم و هزار درد تازه

ماییم و هزار درد تازه
ماییم و قنوت دست خالی
ماییم و همین اتاق کهنه
با زلزله های احتمالی... بردار هلال داس ها را
از هیچ کسی شکایتی نیست
ما تکیه به کوه زخم داریم
از هیچ قماش حاجتی نیست... تا خوب تویی همیشه دنیا
ما را به بدی به یاد آرَد
قانون زمان همیشه این است
زین دست جهان زیاد دارد... هرکس بد ما به خلق گوید
ما سینه ی او نمی خراشیم
ما خوبی او به خلق گوییم
تا هر دو دروغ گفته باشیم...