بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
وَأَخْبَتُوا إِلَىٰ رَبِّهِمْ -و کسانی که رو سوی پروردگار شان، مُخبِت اند.(سوره هود بخشی از 23)
وَبَشِّرِ الْمُخْبِتِينَ - و مژده رسان مُخبِتین را.(سوره حج بخشی از آیه 34)
مُخبِتین، نرم دلانِ رسیده به آگاهی ناب اند. آرام و با طمأنینه و در عین حال برخوردار از اقتداری عظیم و باطنی اند. سینه ای پاک و گشاده دارند و عاری از کینه و خشونت اند. مُخبِت کسی است که از خودبرتر بینی عبور کرده و مدارا کننده با خلق خداست. کسی است که روح و روانش از تحمیل عقاید، آزاد است. او نور خدا را با تسلیم و فرزانگی می تابانَد. کارش با رضا و تسلیم پیش می رود.
پس نیازی به زور و اجبار ندارد. آتش به پا نمی کند. خاموش کننده آتش است. مُخبِت کسی است که در الوهیت لطیف خویش سکنا گزیده است. وجود او همچون زمینی نرم و وسیع، آرام و دل انگیز است. آسمانش صاف و نامتناهی است.
مُخبِت وجودی آتشین و عصبی ندارد؛ خَبَتِ النار-(شرتونی، سعید، أقرب الموارد فی فصح العربیة و الشوارد، ج2، ص17)
درونش عاری از خشم و خشونت است؛ خَبَتِ الحَربُ وَ الحِدَّة - سخت گیر نیست و آسانگیر است.(الأمالی للطوسی،ص: 261)و اینها همه در معانی مُخبِت مستتر است!
ای دوست، سلوک به سوی بسم الله الرحمن الرحیم، سالک مُخبِت می سازد. انسان خشن و عصبی و غیر قابل تحمل نمی سازد. نرمی و اقتدار حقیقی را در مُخبِتین بجوی. اینان اند که صاحب بشارت اند، اینان اند که مژده الهی را دریافت می کنند. چه اینان اند که برخوردار از نفس مطمئنه اند و به بهشت خود خدا دعوت شده اند.