« یک شبی مجنون نمازش را شکست »

« یک شبی مجنون نمازش را شکست »
با وضــــــو در پای « اینترنت » نشست

عشق لیلی مست ِمستش کرده ‌بود
شـــــب‌نشین و نِت‌پرستش کرده ‌بود

کِیفش آنشب بود از هر حیث، کوک
رفت با فیلترشکــــن در « فیس‌بوک »

تا که ســــرویس ِچَتش را باز کرد
خوانْد لیلی را و « چَت » آغاز کرد

گفت: ای سیمین‌تن باربی! سلام!
ای کمان‌ابروی چشـــم‌آبی! سلام!

ای دلیل بی سر و سامانی‌ام!
دلـــبر دُردانه‌ و مــــــــامانی‌ام!

ای فِرندانم همــــــه، قربان تو!
«مارک زاگِربِرگ» هم دربان تو!

می‌شود آیا مرا « همسر » شوی؟
همـدم و همـراه و هم‌بستر شوی؟

گفت لیلی: گرچه خوارم می‌کنی
حرف‌های زشــــت، بارم می‌کنی

لیک باید راز مــــن را بشنوی!
بعد ِآن بی‌هیچ فرمایش، رَوی

گول خوردی، بنده دختر نیستم!
گوش کن تا گویم اینک کیستم:

نیستم لیلی و نامم جاسم است
دائماً بیکارم و گوشـــی به دست

آن‌که عکسش در پروفایل من است
دختری افغانی است و مانکن است

چون فِرِند مـــن نمیشد دختری
گفت با من از خودم بی‌مُخ‌تری:

گر شـوی دختر، تو را « اَد » می‌کنند
صفحه‌ات را « لایک ِبی‌حد » می‌کنند

گفت مجنون: خاک عالم بر سرت!
ای حرامـــــــــت باد، شیر مادرت!

گرچه می‌کردم دعا، یارم شوی
همســر دلخواه و دلدارم شوی

می‌کنم امشب دعاهایی دگر:
« دردبگیرو! زنی جِزّ جگر! »