روزی که بسته در غل و زنجیر می شدی

روزی که بسته در غل و زنجیر می شدی
زخمی ترین تراوش تقدیر می شدی
 هفت آسمان کنار تو در حال گریه بود
وقتی درون خیمه زمین گیر می شدی
 مأمور صبر بودی و در ظهر کربل
اانگار از وجود خودت سیر می شدی
 دشمن خیال کرد که تنها شدی ولی
در چشم خیس قافله تکثیر می شدی 
حالا سوار ناقه ی عریان، قدم، قدم
با هر نگاه سمت حرم پیر می شدی