دستم به دامانت گلم ، از خود مرا سردم نکن

دستم به دامانت گلم ، از خود مرا سردم نکن
آن دم که از من دلخوری، هرگز مرا طردم نکن

من عاشقی مستانه ام،تاب وتوانم رفته است
بی ماه رویت عشق من،ماه جهانم رفته است

هرگز مرا از خود مران ،بی تو کجا باید روم ؟
با من بگو محبوب من ،بی تو چرا باید روم ؟

روزی که دیدم من تو را،شرم نگاهت دیده شد
آن لحظه فهمیدم که آن،برق  نگاهت چیده شد

دستی به دستانم بده،گرمای دستت مرهم است
خوبی، بدیهایم ببخش ،زیرا همیشه درهم است

مهرت به من افزون بکن،چون باتو معنا میشوم
ترکم نکن تا آخرت ،چون بی تو  رسوا میشوم

پیراهن قرمز بپوش، ابروی خود را کج نکن
دستی به موهایم بکش،هرگز تو بامن لج نکن

تاری ز موهایت بچین ،با ساز من همساز کن
خطی به چشمانت بکش ، آنگه برایم ناز کن

من هر چه زیبا دیده ام تو از همه زیباتری
در چشم من بانوی من تو از همه بالاتری

نازت خریدارم  گلم ، جانم   فدای  ناز تو
این جان ناقابل شود ، تقدیم  روی باز تو

من باتوخوشبختم بدان دنیاخیالی بیش نیست
بیهوده از من تونرنج،دنیا مجالی بیش نیست