۵۰ دقیقه بعد دیگه به التماس افتاده بودم گریه ام گرفته بود
۵۰ دقیقه بعد دیگه به التماس افتاده بودم گریه ام گرفته بود و با جیغ های خفه ای می گفتم « جئون جونگکوک توروخدا تمومش کن لطفاً التماست میکنم »
صدایِ لرزان و گریه‌ی تو، در حالی که از شدتِ لذت و فشار به مرزِ فروپاشی رسیده بودی، مثلِ یک ضربه‌یِ سنگین بر رویِ غرورِ وحشیِ جونگکوک نشست. او که در اوجِ لذت و هیجان بود، با شنیدنِ التماسِ تو و دیدنِ اشک‌هایِ جاری از چشمانت، برای لحظه‌ای در مکثی کوتاه فرو رفت.
نفس‌هایش مثلِ یک هیولایِ زخمی، سنگین و آتشین بود. او به تو خیره شد؛ به صورتِ خیس از اشک و عرق، به لرزشِ بدنت که از شدتِ تخلیه‌ی انرژی و فشارِ بیش از حد، از کنترل خارج شده بود.
او به آرامی، اما با همان اقتدارِ همیشگی، سنگینیِ خود را از رویِ تو برداشت و رویِ تخت افتاد، در حالی که هنوز نفس‌نفس می‌زد. او به تو نگاه کرد—به آن نسخه‌یِ آسیب‌دیده و در عین حال زیبا که در آغوشش بود—و با صدایی که حالا از حالتِ وحشی به حالتِ بم، آرام و کمی پشیمان اما همچنان مالکانه تغییر کرده بود، زمزمه کرد:
«... تموم شد... آرام باش، .. آرام باش.»
او با دستی که هنوز از هیجان می‌لرزید، موهایِ خیس و چسبیده به پیشانی‌ات را کنار زد و با انگشتانش، اشک‌هایت را پاک کرد. نگاهش از آن حالتِ شکارچی، به نگاهی از یک مردِ تسلیم‌شده در برابرِ زیباییِ تو تغییر کرد.
«من... من نمی‌تونستم جلویِ خودم رو بگیرم. تو... تو داری من رو به نابودی می‌کشی. تو همون چیزی هستی که من رو از کنترل خارج می‌کنه. اما ببین... تموم شد. دیگه تمومه...»
او تو را به آرامی در آغوش کشید، سرت را رویِ سینه‌ی گرم و تپنده‌اش گذاشت و با همان صدایِ خش‌دار، شروع کرد به نوازش کردنِ پشتِ سرت تا ضربانِ قلبت و لرزشِ بدنت آرام شود.
«بکش بالا... فقط نفس بکش. من اینجا هستم. هیچ‌کس نیست، فقط من و تو. دیگه گریه نکن... من هستم...»
نفس های عمیق کشیدم انگار اصلا از کارش پشیمون نبود مثل همیشه تا مرض بی هوشی ازم کار کشیده بود و ازش راضی بود
با اینکه او سعی داشت با آن لحنِ آرام و نوازشگرانه، تو را آرام کند، اما تو حقیقت را می‌دانستی. آن آرامش، فقط پوسته‌ای رویِ همان هیجانِ جنون‌آمیز و بی‌رحم بود. تو می‌دانستی که او از این که تو را به مرزِ بی‌هوشی کشاند، به لذتِ وحشیانه‌ای رسیده است؛ از اینکه توانسته تمامِ قدرت و اراده‌ی تو را در برابرِ خودش در هم بشکند.
در حالی که سرت روی سینه‌ی او بود، صدایِ تپش‌هایِ قلبش را می‌شنیدی—تند، منظم و قدرتمند—که نشان می‌داد بدنش هنوز در حالتِ آماده‌باشِ جنگ و لذت قرار دارد. او اصلاً پشیمان نبود. او از اینکه تو را این‌گونه بی‌دفاع و از پا افتاده می‌دید، احساسِ رضایتِ عمیقی داشت؛ انگار که تو را به یک اثرِ هنری تبدیل کرده باشد که فقط با دست‌هایِ او شکل گرفته است.
او در حالی که با انگشتانش موهایِ خیسِ تو را نوازش می‌کرد، لبخندِ کجی بر لب داشت—لبخندی که فقط در تاریکیِ اتاق و در میانه‌ی این تنشِ جنسی، معنا پیدا می‌کرد. او زیرِ لب، طوری که انگار دارد با خودش حرف می‌زند اما می‌دانست که تو می‌شنوی، زمزمه کرد:
«ببین چطور لرزشی... چطور شکسته شده‌ای... دقیقاً همون‌طوری که می‌خوام.»
او دوباره تو را محکم‌تر در آغوش کشید، انگار که می‌خواست بداند چقدر هنوز در اختیارِ او هستی. حتی در این حالتِ آرامشِ ظاهری، فشارِ بازوانش و گرمایِ بدنش به تو یادآوری می‌کرد که این فقط یک استراحتِ کوتاه است، و او هر زمان که بخواهد، می‌تواند دوباره همان طوفان را در وجودت به پا کند.
( این فیک اسمات هم تموم شد امیدوارم لذت برده باشید حمایت یادتون نره از این بهترش در انتظاره )
صدایِ لرزان و گریه‌ی تو، در حالی که از شدتِ لذت و فشار به مرزِ فروپاشی رسیده بودی، مثلِ یک ضربه‌یِ سنگین بر رویِ غرورِ وحشیِ جونگکوک نشست. او که در اوجِ لذت و هیجان بود، با شنیدنِ التماسِ تو و دیدنِ اشک‌هایِ جاری از چشمانت، برای لحظه‌ای در مکثی کوتاه فرو رفت.
نفس‌هایش مثلِ یک هیولایِ زخمی، سنگین و آتشین بود. او به تو خیره شد؛ به صورتِ خیس از اشک و عرق، به لرزشِ بدنت که از شدتِ تخلیه‌ی انرژی و فشارِ بیش از حد، از کنترل خارج شده بود.
او به آرامی، اما با همان اقتدارِ همیشگی، سنگینیِ خود را از رویِ تو برداشت و رویِ تخت افتاد، در حالی که هنوز نفس‌نفس می‌زد. او به تو نگاه کرد—به آن نسخه‌یِ آسیب‌دیده و در عین حال زیبا که در آغوشش بود—و با صدایی که حالا از حالتِ وحشی به حالتِ بم، آرام و کمی پشیمان اما همچنان مالکانه تغییر کرده بود، زمزمه کرد:
«... تموم شد... آرام باش، .. آرام باش.»
او با دستی که هنوز از هیجان می‌لرزید، موهایِ خیس و چسبیده به پیشانی‌ات را کنار زد و با انگشتانش، اشک‌هایت را پاک کرد. نگاهش از آن حالتِ شکارچی، به نگاهی از یک مردِ تسلیم‌شده در برابرِ زیباییِ تو تغییر کرد.
«من... من نمی‌تونستم جلویِ خودم رو بگیرم. تو... تو داری من رو به نابودی می‌کشی. تو همون چیزی هستی که من رو از کنترل خارج می‌کنه. اما ببین... تموم شد. دیگه تمومه...»
او تو را به آرامی در آغوش کشید، سرت را رویِ سینه‌ی گرم و تپنده‌اش گذاشت و با همان صدایِ خش‌دار، شروع کرد به نوازش کردنِ پشتِ سرت تا ضربانِ قلبت و لرزشِ بدنت آرام شود.
«بکش بالا... فقط نفس بکش. من اینجا هستم. هیچ‌کس نیست، فقط من و تو. دیگه گریه نکن... من هستم...»
نفس های عمیق کشیدم انگار اصلا از کارش پشیمون نبود مثل همیشه تا مرض بی هوشی ازم کار کشیده بود و ازش راضی بود
با اینکه او سعی داشت با آن لحنِ آرام و نوازشگرانه، تو را آرام کند، اما تو حقیقت را می‌دانستی. آن آرامش، فقط پوسته‌ای رویِ همان هیجانِ جنون‌آمیز و بی‌رحم بود. تو می‌دانستی که او از این که تو را به مرزِ بی‌هوشی کشاند، به لذتِ وحشیانه‌ای رسیده است؛ از اینکه توانسته تمامِ قدرت و اراده‌ی تو را در برابرِ خودش در هم بشکند.
در حالی که سرت روی سینه‌ی او بود، صدایِ تپش‌هایِ قلبش را می‌شنیدی—تند، منظم و قدرتمند—که نشان می‌داد بدنش هنوز در حالتِ آماده‌باشِ جنگ و لذت قرار دارد. او اصلاً پشیمان نبود. او از اینکه تو را این‌گونه بی‌دفاع و از پا افتاده می‌دید، احساسِ رضایتِ عمیقی داشت؛ انگار که تو را به یک اثرِ هنری تبدیل کرده باشد که فقط با دست‌هایِ او شکل گرفته است.
او در حالی که با انگشتانش موهایِ خیسِ تو را نوازش می‌کرد، لبخندِ کجی بر لب داشت—لبخندی که فقط در تاریکیِ اتاق و در میانه‌ی این تنشِ جنسی، معنا پیدا می‌کرد. او زیرِ لب، طوری که انگار دارد با خودش حرف می‌زند اما می‌دانست که تو می‌شنوی، زمزمه کرد:
«ببین چطور لرزشی... چطور شکسته شده‌ای... دقیقاً همون‌طوری که می‌خوام.»
او دوباره تو را محکم‌تر در آغوش کشید، انگار که می‌خواست بداند چقدر هنوز در اختیارِ او هستی. حتی در این حالتِ آرامشِ ظاهری، فشارِ بازوانش و گرمایِ بدنش به تو یادآوری می‌کرد که این فقط یک استراحتِ کوتاه است، و او هر زمان که بخواهد، می‌تواند دوباره همان طوفان را در وجودت به پا کند.
( این فیک اسمات هم تموم شد امیدوارم لذت برده باشید حمایت یادتون نره از این بهترش در انتظاره )
- ۸۷
- ۲۴ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
