روزی ز سر سنگ عقابی به هوا خواست

روزی ز سر سنگ عقابی به هوا خواست
بهر طلب طعمه پر و بال بیاراست
بر راستی بال منی کرد و چنین گفت
کامروز همه ملک و جهان زیر پر ماست
نا گه ز کمینگاه یکی سخت کمانی
تیری ز قضا و قدر انداخت بر او راست
بر بال عقاب آمد آن تیرجگرسوز
از عالم علویش به سفلیش فرو کاست
چون نیک نظر کرد پر خویش دران دید
نالید که از ماست که بر ماست......