🌺خلاصه ای از زندگینامه امام حسین(ع) _ بخش پنجم....🌺

* امام حسين (ع) در زمان معاويه :

چون امام حسن (سلام خدا و فرشتگان خدا بر او باد) از دنيا رحلت فرمود , به گفته رسول خدا (ص) و اميرالمؤمنين (ع) و وصيت حسن بن على (ع) امامت و رهبرى شيعيان به امام حسين (ع) منتقل و مأمور رهبرى جامعه گرديد.

امام حسين (ع) مي ديد كه معاويه با اتكا به قدرت اسلام , بر اريكه حكومت اسلام تكيه زده , سخت مشغول تخريب اساس جامعه اسلامى و قوانين خداوند است , و از اين حكومت به سختى رنج مي برد, ولى نمي توانست دستى فراز آورد , چنانچه برادرش امام حسن (ع) نيز وضعى مشابه او داشت. امام حسين (ع) مي دانست اگر تصميمش را آشكار سازد و به سازندگى قدرت بپردازد , پيش از هر جنبش و حركت مفيدى به قتلش مي رساند , ناچار دندان بر جگر نهاد و صبر را پيشه ساخت كه اگر برمي خاست , پيش از اقدام به دسيسه كشته مي شد و از اين كشته شدن هيچ نتيجه اى گرفته نمي شد.

بنابراين تا معاويه زنده بود , چون برادر زيست و علم مخالفت هاى بزرگ نيفراخت , جز آن كه گاهى محيط و حركات و اعمال معاويه را به باد انتقاد مي گرفت و مردم را به آينده نزديك اميدوار مي ساخت كه اقدام مؤثرى خواهد نمود. در تمام طول مدتى كه معاويه از مردم براى ولايت عهدى يزيد , بيعت مي گرفت , حسين به شدت با او مخالفت كرد و هرگز تن به بيعت يزيد نداد و وليعهدى او را نپذيرفت و حتى گاهى سخنانى تند به معاويه گفت و يا نامه هاى كوبنده براى او نوشت.(13) معاويه هم در بيعت گرفتن براى يزيد , به او اصرارى نكرد و امام حسین (ع) همچنين بود و ماند تا معاويه درگذشت