دوستت دارم

دوستت دارم
چگونه می‌ خواهی اثبات کنم وجودت را در جهان
مثل وجود آب
مثل وجود درخت
تو آفتابگردانی
و نخلستان
و نغمه ‌ای که از جان برمی ‌خیزد ...

بگذار با سکوت بگویمت
وقتی که واژه ‌ها توان گفتن ندارند
و گفتار دسیسه ‌ای‌ ست که هم‌ دستش می‌ شوم
و شعر به صخره ‌ای سخت بدل می‌ گردد

بگذار
تو را با خود در میان بگذارم
میان چشمان و مژگانم
بگذار
تو را به‌ رمز بگویم اگر به مهتاب اعتمادت نیست
بگذار تو را به‌ آذرخش بگویم
یا قطره‌ های باران ...

بگذار نشانی چشمانت را به دریا دهم
اگر دعوتم را به سفر می‌ پذیری ...
چرا دوستت دارم ؟
کشتی میان دریا، نمی‌ داند چگونه آب دربرش گرفته
و به‌ یاد نمی‌ آورد چگونه گرداب درهمش شکسته
چرا دوستت دارم ؟
گلوله ‌ای که در گوشت رفته نمی‌ پرسد از کجا آمده
و عذری نمی‌ خواهد

چرا دوستت دارم ... از من نپرس
مرا اختیاری نیست ... و تو را نیز