عاشقانه

داغ داريم نه داغی كه بر آن اخم كنيم
مرگمان باد اگر شکوه‌ای از زخم كنيم

مرد آن است كه از نسل سياوش باشد
عاشقی شيوه‌ی مردان بلاكش باشد

چند قرن است كه زخمی متوالی دارند
از كوير آمده‌ها بغض سفالی دارند

بنويسيد گلوهای شما راه بهشت
بنويسيد مرا، شهر مرا خشت به خشت

زير بار غم شهرم جگرم می‌سوزد
به خدا بال و پرم بال و پرم می‌سوزد

ياد دادند به ما نخلِ كمر تا نكنيم
آنچه داريم ز بيگانه تمنّا نكنيم

آسمان هست غزل هست كبوتر داريم
بايد اين چادر ماتم‌زده را برداريم

تنِ تُردِ همه‌ی چلچله ها در خاک و
پای هر گور چهل نخل تناور داريم

مثل ققنوس ز ما باز شرر خواهد خاست
بم همين‌طور نمی‌ماند و برخواهد خاست

گاه گاهی به لب عشق صدامان بكنيد
داغ ديديم، اميد است دعامان بكنيد



#حامد_عسکری