زندگی ات را منوط به بودن یا نبودن آدمها نکن...روی پاهای خ

زندگی ات را منوط به بودن یا نبودن آدمها نکن...روی پاهای خودت بایست تا تنهایی ات را بیهوده نیابی و هیچکس را بهترین زندگیت خطاب نکنی...
یادت باشد!!!
آدمها که بهترین خطاب شوند خیالاتی میشوند...هوا برشان میدارد...وتو را به هر جهت که بخواهند میبرند...
زندگی ات را که مشروط به دیگران کنی جایی برای کشف خودت باقی نمی گذاری...آدمها مهم که تلقی شوند.
تغییرت میدهند.آن وقت تو میمانی و یک دوگانگی شخصیت
یادت باشد!!!
کسی بهترین زندگی ات میشود که خودش بخواهد...مبادا عروسک خیمه شب بازی آلت دست دیگران شوی مگذار زندگی ات محتاج تایید گرفتن از دیگران باشد..
با دهن کجی به تنهایی درونی ات حفظ ظاهر کن...
از ترس بی کسی به آغوش های پیش پا افتاده پناه نبر...
هر تازه وارد رنجی تازه است،یادت باشد تازه وارد ها هم از ترس تنهایی به آغوش تو پناه می آورند...
دست تنهایی ات را به سمت هیچکس دراز نکن تا منت هیچ خاطره ی اشتباهی بر سر بی کسی ات نباشد...
""جهان از چشم تو نخواهد افتاد،مادامی که از چشم خودت نیفتاده باشی...""