بدون مکث(پارت ۴)☆
هیونجین از پشت در همونجا ایستاده بود؛
چند ثانیه بیشتر.
اما همون چند ثانیه کافی بود تا بفهمه
فلیکس هنوز همونطوری نفس میکشه که قبلاً—
انگار هر دم، یه تصمیمه.
برگشتنش برنامه نداشت.
نه برای امروز، نه برای این ساعت.
فقط یههو فهمیده بود
اگه الان نیاد،
دیگه هیچوقت نمیتونه.
وقتی صداش رو درآورد،
دلش لرزید.
نه از ترسِ فلیکس—
از ترسِ اینکه شاید
دیگه جایی براش نباشه.
فلیکس برگشت.
و همون لحظه،
هیونجین فهمید
بعضی آدما حتی وقتی ساکتن
بلدن زخم رو نشون بدن.
فلیکس چیزی گفت.
ناتموم.
هیونجین شنیدش،
ولی بیشتر از کلمهها،
اون فاصلهی کوتاه بینشون رو دید.
همون فاصلهای که خودش ساخته بود.
تو ذهنش گذشت:
«من فرار نکردم…
من فقط بلد نبودم بمونم.»
وقتی فلیکس گفت
بلد نیست نبودن بعضی آدما رو عادی کنه،
هیونجین حس کرد چیزی
آروم از جاش کنده شد.
نه دردناک—
صادق.
سرش رو پایین انداخت،
چون اگه نگاهش میکرد
شاید دیگه نمیتونست همون آدمِ محتاط بمونه.
گفت که بلد نیست برگرده
انگار هیچی نشده.
این تنها چیزی بود
که میتونست بدون دروغ بگه.
تو دلش ادامه داد:
«من عوض شدم.
و میترسم تو هم شده باشی.»
ولی فلیکس لبخند نزد.
و همین،
یه جور اجازه بود.
هیونجین فهمید
برگشتن همیشه به معنیِ
ادامه دادن از همون نقطه نیست.
گاهی یعنی
ایستادن کنار هم
با همهی ترکها.
سکوت سالن
براش دیگه خالی نبود.
پر بود از احتمال.
از اینکه شاید
این بار
کسی مجبور نباشه
تنهایی نفس بکشه.
چند ثانیه بیشتر.
اما همون چند ثانیه کافی بود تا بفهمه
فلیکس هنوز همونطوری نفس میکشه که قبلاً—
انگار هر دم، یه تصمیمه.
برگشتنش برنامه نداشت.
نه برای امروز، نه برای این ساعت.
فقط یههو فهمیده بود
اگه الان نیاد،
دیگه هیچوقت نمیتونه.
وقتی صداش رو درآورد،
دلش لرزید.
نه از ترسِ فلیکس—
از ترسِ اینکه شاید
دیگه جایی براش نباشه.
فلیکس برگشت.
و همون لحظه،
هیونجین فهمید
بعضی آدما حتی وقتی ساکتن
بلدن زخم رو نشون بدن.
فلیکس چیزی گفت.
ناتموم.
هیونجین شنیدش،
ولی بیشتر از کلمهها،
اون فاصلهی کوتاه بینشون رو دید.
همون فاصلهای که خودش ساخته بود.
تو ذهنش گذشت:
«من فرار نکردم…
من فقط بلد نبودم بمونم.»
وقتی فلیکس گفت
بلد نیست نبودن بعضی آدما رو عادی کنه،
هیونجین حس کرد چیزی
آروم از جاش کنده شد.
نه دردناک—
صادق.
سرش رو پایین انداخت،
چون اگه نگاهش میکرد
شاید دیگه نمیتونست همون آدمِ محتاط بمونه.
گفت که بلد نیست برگرده
انگار هیچی نشده.
این تنها چیزی بود
که میتونست بدون دروغ بگه.
تو دلش ادامه داد:
«من عوض شدم.
و میترسم تو هم شده باشی.»
ولی فلیکس لبخند نزد.
و همین،
یه جور اجازه بود.
هیونجین فهمید
برگشتن همیشه به معنیِ
ادامه دادن از همون نقطه نیست.
گاهی یعنی
ایستادن کنار هم
با همهی ترکها.
سکوت سالن
براش دیگه خالی نبود.
پر بود از احتمال.
از اینکه شاید
این بار
کسی مجبور نباشه
تنهایی نفس بکشه.
- ۵.۸k
- ۲۷ اسفند ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط