### 🖤 دام موزی
### 🖤 دام موزی
### پارت ششم: نزدیک‌تر از همیشه
ساعت ۱۲ شب ـ عمارت هوانگ
باران شدیدی می‌بارید.
هیونجین در اتاقش نشسته بود و به پنجره خیره شده بود. دوباره همان کابوس قدیمی به سراغش آمده بود.
صدای ضربه آرامی به در خورد.
فلیکس: آقای هوانگ؟ بیدارین؟
هیونجین: بیا داخل.
فلیکس با دو فنجان چای وارد شد.
فلیکس: فکر کردم شاید خوابتون نبره.
هیونجین نگاهی به فنجان‌ها انداخت.
هیونجین: چرا خودت نخوابیدی؟
فلیکس: چون بارون میاد.
هیونجین: از بارون می‌ترسی؟
فلیکس شانه بالا انداخت.
فلیکس: نه... فقط وقتی بارون میاد، یاد خونه قبلیم می‌افتم.
هیونجین چیزی نگفت.
فلیکس فنجان را روی میز گذاشت.
فلیکس: می‌دونین؟ من قبلاً فکر می‌کردم آدم‌های پولدار هیچ مشکلی ندارن.
هیونجین: و حالا چی فکر می‌کنی؟
فلیکس: حالا فکر می‌کنم شما از همه بدبخت‌تری!
هیونجین با تعجب نگاهش کرد.
هیونجین: چه حرف قشنگی!
فلیکس خندید.
چند لحظه بعد، هیونجین آرام گفت:
هیونجین: فلیکس؟
فلیکس: بله؟
هیونجین: اگه یه روز فهمیدی تمام چیزهایی که درباره گذشته‌ات می‌دونی دروغ بوده، چی کار می‌کنی؟
لبخند فلیکس محو شد.
فلیکس: اول گریه می‌کنم... بعد سعی می‌کنم حقیقت رو پیدا کنم.
هیونجین نگاهش را پایین انداخت.
فلیکس: شما چیزی درباره بابام می‌دونین، نه؟
سکوت.
هیونجین: آره.
فلیکس آرام پرسید:
فلیکس: بهم می‌گین؟
هیونجین به چشمان منتظرش نگاه کرد.
هیونجین: وقتی زمانش برسه.
فلیکس آهی کشید.
فلیکس: پس تا اون موقع، لطفاً نمیرین.
هیونجین برای لحظه‌ای ماتش برد.
هیونجین: چرا باید بمیرم؟
فلیکس: نمی‌دونم... فقط نمی‌خوام دوباره یکی رو از دست بدم.
هیونجین آرام دستش را روی شانه فلیکس گذاشت.
هیونجین: من اینجام.
فلیکس لبخند کوچکی زد.
و برای اولین بار، هیونجین احساس کرد شاید این عمارت بزرگ دیگر آن‌قدرها هم سرد و خالی نباشد.
پایان پارت ششم 🤍
### پارت ششم: نزدیک‌تر از همیشه
ساعت ۱۲ شب ـ عمارت هوانگ
باران شدیدی می‌بارید.
هیونجین در اتاقش نشسته بود و به پنجره خیره شده بود. دوباره همان کابوس قدیمی به سراغش آمده بود.
صدای ضربه آرامی به در خورد.
فلیکس: آقای هوانگ؟ بیدارین؟
هیونجین: بیا داخل.
فلیکس با دو فنجان چای وارد شد.
فلیکس: فکر کردم شاید خوابتون نبره.
هیونجین نگاهی به فنجان‌ها انداخت.
هیونجین: چرا خودت نخوابیدی؟
فلیکس: چون بارون میاد.
هیونجین: از بارون می‌ترسی؟
فلیکس شانه بالا انداخت.
فلیکس: نه... فقط وقتی بارون میاد، یاد خونه قبلیم می‌افتم.
هیونجین چیزی نگفت.
فلیکس فنجان را روی میز گذاشت.
فلیکس: می‌دونین؟ من قبلاً فکر می‌کردم آدم‌های پولدار هیچ مشکلی ندارن.
هیونجین: و حالا چی فکر می‌کنی؟
فلیکس: حالا فکر می‌کنم شما از همه بدبخت‌تری!
هیونجین با تعجب نگاهش کرد.
هیونجین: چه حرف قشنگی!
فلیکس خندید.
چند لحظه بعد، هیونجین آرام گفت:
هیونجین: فلیکس؟
فلیکس: بله؟
هیونجین: اگه یه روز فهمیدی تمام چیزهایی که درباره گذشته‌ات می‌دونی دروغ بوده، چی کار می‌کنی؟
لبخند فلیکس محو شد.
فلیکس: اول گریه می‌کنم... بعد سعی می‌کنم حقیقت رو پیدا کنم.
هیونجین نگاهش را پایین انداخت.
فلیکس: شما چیزی درباره بابام می‌دونین، نه؟
سکوت.
هیونجین: آره.
فلیکس آرام پرسید:
فلیکس: بهم می‌گین؟
هیونجین به چشمان منتظرش نگاه کرد.
هیونجین: وقتی زمانش برسه.
فلیکس آهی کشید.
فلیکس: پس تا اون موقع، لطفاً نمیرین.
هیونجین برای لحظه‌ای ماتش برد.
هیونجین: چرا باید بمیرم؟
فلیکس: نمی‌دونم... فقط نمی‌خوام دوباره یکی رو از دست بدم.
هیونجین آرام دستش را روی شانه فلیکس گذاشت.
هیونجین: من اینجام.
فلیکس لبخند کوچکی زد.
و برای اولین بار، هیونجین احساس کرد شاید این عمارت بزرگ دیگر آن‌قدرها هم سرد و خالی نباشد.
پایان پارت ششم 🤍
- ۵۶
- ۲۳ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
