مـــــن کویــــــــــری بــــــودم !

مـــــن کویــــــــــری بــــــودم !
خالـــــــی از شـــــور و نشـــــاط
خالــی از نغمــه مرغــان خـوش آواز بهــار
وفقــط مـــن بـــودم،نالــهء مبهـــــم بـــــاد
خــار هــم، از دل دیوانــه مــن می روییــد
آسمانــــــــم خالــــــــی
و در ایـــــن پهنــــــه ندیــــــدم ابــــــری !
پـــــس خـــــودم باریـــــــدم
آنقـــــدر باریـــــــدم
تا کویـــــرم گــــــــل داد
گلـــــــی از عشـــــق درونـــــش روییـــــد
پـــــس تـــــو هـــــم بــــــــاران بــــــاش
بـــه کویـــــر دل خـــــود سخـــــت ببـــار
وبـــــرون کـــــن زدلـــــــت
نفـــــرت و بیـــــزاری را
و فقـــــط عشـــــق بـــــورز
به خـــــودت و همـــــه انسانهــــــا