روزگارا ! رهایت میکنم...

بنام اهورامزدا
در کجا ایستاده ام؟ نمیدانم.. اما این را خوب میدانم که در جست و جوی راهی برای فرار از این مکان هولناک و وهم امیز هستم...
راه فراری نیست! بازی ناعادلانه ایست، نه؟ بازی روزگار را میگویم...ناخواسته تو را به درون خویش میکشاند و انچنان تو را بازی میدهد که گاه به فکر فرار از درون روزگار می افتی...
روزگار! به من بگو ، بگو چگونه شد که تا این حد بی رحم شدی؟ ایا زخم خورده ای که حال برای ترمیم زخمت مرا اینچنین مجروح میکنی! ؟ ...
روزگار سوگند به گرمی دستان خورشیدی که روزانه مرا بی منت نوازش میدهد و سوگند به روح خسته ام که باقی مانده ای از وجود یزدان در جسم مَنَست، مرا رها کن! همین...
خسته ام ، از زخم هایی که پی در پی بر روح و جانم میزنی...و تو ای روزگار! اندکی درکم کن، و دست بردار از این بازیه تلخی که اغاز نموده ای...اخر تو چه میدانی از مرگِ احساساتِ یک موجود زنده بنامِ انسان! آه! چه واژه ی غریبیست( انسان) ...
میدانی روزگار، تلخ ترین بخش این بازی ناجوانمردانه ات، سوق دادن ما به بزرگسالی و مجبور به ترک کودکانیمان است...
و تو چه میدانی چقدر برای مَنه انسان سختست با دوران کودکانیم بدرود گویم و برای شکست دادنت تلاش کنم، درحالی که میدانم سختست شکست دادن تویی که کمر به شکستنم بسته ای....
اندکی بیندیش! به یک انسان دردمند که گه گاهی بفکر نابودی جسم خویش می افتد...روزگار عزیز، سوگند به نام پر ابهتت روزی از این روز ها با نابودی جسم خویش روح خسته ام را ازاد خواهم کرد...تا دگر در اسارت بازی ناعادلانه ات نباشم.
و چقدر دیر دانستم، تنها راه رهایی از این بازیِ تلخت، که ان را زندگانی نامیده ایم ، مرگ جسم و روحمان است...
Reyhana1383