دلتنگ ِ دلتنگم....

دلتنگ ِ دلتنگم....

من دلتنگم...دلتنگ ِ "تــــــو"...

"غروب شلمچه"..."رمل های فــــــکه"...

"غربت بچه های کربلای پنج"...

"نگاه ِ حاج حسیــــــن"... که قلم میگذارد توی دستم...

این روز ها...همه ی نوشته هایم ختم میشود به "تـــــــو"...

ختم میشود به "بودنم" ... به "نبودنت"...

و چه دلتنگ ترم میکند این "نبودن ها"...و "بودن ها"...

"تـــــو"نباشی..."او"نباشد... و تنها "مـــن" باشم...

روی شانه هایم این نبودن ها...این تنهایی ها سنگینی می کند...

راستش این روزها..."دوکـــــوهه"را..."خـــــودم"را..."تــــــو"را...

"قطعه ی چــــهل "را..."روضه ی مـــــادر"را...

شعر میکنم...:

"مـــــادر":چقدر سخت میگذرد این "روزهــــا"...دلم برای"فــاطمیه ات"تنگ شده...

برای "تکیـــــه زدن" به پارچه های سیاه خیمه ات...

برای "اشــــک"هایی که میان "روضــــه ی در و دیــــــوار"

برای ِ "غم کربـــــلای پسرت" می ریختم ..

همین "دلتنگی ها" هم از سرم زیاد است...همه اش را مدیون

مهربانی ات هستم "بـــــانوی مظلــــومه"...