در بازی زندگی

در بازی زندگی
یاد می گیری :
اعتماد به حرف های قشنگ بدون پشتوانه ...
مثل آویختن به طنابی پوسیدست ...
یاد می گیری :
نزدیک ترین ها به تو ...
گاهی می توانند دورترین ها باشند ...
یاد می گیری :
آنقدر از خودت برای روز مبادا پس انداز داشته باشی ...
تا بتوانی یک روزی تمام خودت را بغل کنی و بروی ...
و در جاییکه شنیده و فهمیده نشوی نمانی ...
یاد می گیری :
دیوار خوب است ...
سایه درخت مطلوب است ...
اما هیچ تکیه گاهی ابدی نیست ...