اشڪ خدا!

اشڪ خدا!

بهار رفت و زمستان بہ خانہ باز رسید
دلم ز خرمن ِموے تو غنچه‌اے ڪہ نچید



بہ گریہ گفتمت اظهار درد ممنوع است
چرا ڪہ اشڪ ِخدا هم ز روزگار چڪید


تو ناز ڪن ڪہ خدا هم نیاز خواهد ڪرد
دگر مگو ڪہ ڪسے ناز و غمزہ ام نخرید


شبیہ صعوہ اسیرم بہ پشت ِپنجرہ ات
از اضطراب ِرهایے دلم بہ سینہ طپید


پس از غنودن ِ چشمت از اشڪ دانستم
"بہ راحتے نرسید انڪہ زحمتے نڪشید"



نگو چہ سستْ ڪلامم بہ مجلس خوبان
بیا ڪہ آهوے طبعم بہ مرتع ات نچرید



همیشہ خندہ ے تو عمر ِدیگرم بخشد
بخند ! قامتم از وزن ِگریہ ے تو خمید



ڪنون ڪہ دربدر ِ ڪوچہ هاے انصافم
هزار خار ِتَجاهل بہ دست و پاے خلید



شب از تمام ِ تو دیدم ڪہ نا تمام دلم
تمام گشت و ز پلڪم بہ روے سینہ خزید


دوبارہ قصّہ بہ پایان و شب ز نیمہ گذشت
ڪلاغ قصہ ولیڪن بہ خانہ اش نرسید