سکوتی در شهر دور

باران آرام روی سنگفرش‌های بی‌نام شهر می‌بارید.
نه کسی صدای قطره‌ها را دنبال می‌کرد، نه کسی دنبال نام تازه‌ای بود برای شب.
جز پیرمردی با شنل سیاه که در قاب مغازه‌ای کوچک ایستاده بود،
و دختری با موهای جوهری که پشت پنجره‌ای بخارگرفته مشق‌های جادویی‌اش را می‌نوشت.

سوروس اسنیپ، حالا فقط با نامی جزئی شناخته می‌شد—بعضی می‌گفتند «داروگر شب‌رو»، بعضی «مردی که معجون‌هایش بوی سکوت می‌دهند».
ولی هلن می‌دانست: دایی‌اش هنوز هر شب خواب‌هایی دارد که در آن، خاطراتش زهر می‌شوند.

در آن شهر دور، زندگی ساده بود.
هلن به مدرسه‌ای محلی می‌رفت، طلسم می‌آموخت، و گاهی لبخندی می‌زد که فقط خودش معنایش را می‌فهمید.
ولی هر شب، موقع شستن دیگ معجون‌سازی،
به یاد نامه‌ای می‌افتاد که هیچ‌وقت فرستاده نشد:

> _«اگر تو تنها وارث خونی هستی که می‌فهمد معنا از درد ساخته می‌شود، پس بنویس.
> بنویس، هلن… قبل از آن‌که فراموش شوی.»_

شاید سوروس برای هلن هیچ‌وقت پدر نبود،
اما او، برای خودش، چراغی شد—نه روشن، ولی پایدار.

و آن شهر؟
هرگز درباره‌ی گذشته‌شان چیزی نپرسید.
فقط هر بار که کسی در می‌زد، آمادگی پذیرش یک بطری، یک نگاه، و شاید… یک خاطره را داشت.

#هنر #هنری #هنرمند #هنرمندان #هنر_دیجیال #هوش_مصنوعی
#داستان #داستان_کوتاه #داستان_نو #داستان_جالب #داستان_نویسی #نویسندگی_دیجیتال #هنر_هوش_مصنوعی