آن دو بیت چشم تو خیام را دیوانه کرد

آن دو بیت چشم تو خیام را دیوانه کرد
خانه و کاشانه عطار را ویرانه کرد

مثنوی های لبت را شصت من کاغذ کم است
مولوی با شمس را بایکدیگر بیگانه کرد

هر چه شاعر بود و هر صاحب مقامی عاقبت
سر خوش از چشمان مستت راهی میخانه کرد

گیسوانت را مده هر دم به آغوش نسیم
موج گیسویت شرر اندر دل پروانه کرد

عشوه و طنازیت را حافظ شیراز دید
گفت:خوش به حال معشوقی که زلفت ‌شانه کرد..