آن دو بیت چشم‌ تو خیام را دیوانه کرد

آن دو بیت چشم‌ تو خیام را دیوانه کرد
خانه و کاشانه ی عطار را ویرانه کرد
مثنوی های لبت را شصت من کاغذ کم است
مولوی و‌ شمس را با یکدگر بیگانه کرد
هر چه شاعر بود و هر صاحب مقامی عاقبت!
سر خوش از چشمان‌مستت راهی میخانه کرد
گیسوانت را نده هر دم به آغوش نسیم
موج‌گیسویت شرار اندر دل پروانه کرد
عشوه و طنازیت را حافظ شیراز دید 
گفت :خوش بر حال معشوقی که مویت شانه کرد