ای پادشه خوبان داد از غم تنهایی

ای پادشه خوبان داد از غم تنهایی
دل بی تو به جان آمد وقت است که باز آیی
دائم گل این لستان شاداب نمی ماند
دریاب ضعیفان را در وقت توانایی
دیشب گلۀ زلفش با باد همی کردم
گفتا غلطی بگذر زین فکرت سودایی
صد باد صبا اینجا با سلسله می رقصند
این است حریف ای دل تا باد نپیمایی
مشتاقی و مهجوری دور از تو چنانم کرد
کز دست بخواهد شد پایاب شکیبایی
یا ربّ به که شاید گفت این نکته که در عالم
رخساره به کس ننمود آن شاهد هر جایی
ساقی چمن گل را بی روی تو رنگی نیست
شمشاد خرامان کن تا باغ بیارایی
ای درد تو ام درمان در بستر ناکامی
وی یاد تو ام مونس در گوشۀ تنهایی
در دایرۀ قسمت ما نقطۀ تسلیمیم
لطف آنچه تو اندیشی حکم آنچه تو فرمایی
فکر خود و رای خود،در عالم رندی نیست
کفر است در این مذهب خود بینی و خود رایی
زین دایرۀ مینا خونین جگرم می ده
تا حل کنم این مشکل در ساغر مینایی
حافظ شب هجران شد بوی خوش وصل آمد
شادیت مبارک باد ای عاشق شیدایی
{سورودۀ (حافظ) در منقبت حضرت امام عصر «عج»}
اللهم عجل لولیک الفرج