توشۀ راه

توشۀ راه

ابوذر در کنار کعبه به پا خاست و گفت:

من جندب بن سکن هستم.

مردم گرد او آمدند، او گفت:

هنگامی که برای شما سفر پیش آید، با خود توشه ای بر می دارید. پس برای سفر قیامت توشه ای بر گیرید. آیا در این سفر به چیزی نیاز ندارید؟

گفتند: راه را به ما نشان ده.

جناب ابوذر گفت:

روزی گرم، به یاد روز قیامت، روزه بگیر.

برای امور سخت [دشواری های روز محشر] حجّ به جا آور.

دو رکعت نماز، در تاریکی شب، برای تنهایی قبر بگذار.

توشۀ این راه:
کلمۀ خیری است که می گویی.
و کلمۀ شرّی است که خود را از گفتن آن باز می داری
یا صدقه ای که به نیازمندی می بخشی تا از مشکلات آن روز دشوار نجات یابی؛
ای بشر نیازمند!

دنیا را در دو درهم خلاصه کن:

یک درهم برای خانواده ات نگاه دار.
درهم دیگر را برای آخرتت (قبل از مرگ) پیش فرست.
و بدان که درهم سوم فقط برایت زیان دارد و نه سود؛
که بدان نیازی نخواهی یافت.

دنیا را در دو کلمه خلاصه کن:
یک کلمه برای طلب حلال
و کلمه دیگر برای آخرت.
کلمۀ سوم زیان دارد و نه سود؛
و نیازی به آن نخواهی یافت.

جناب ابوذر افزود:

حسرتِ روزی که به آن نرسیده ام، مرا کُشت.

من لا یحضره الفقیه 2/282 حدیث