نگارا، از وِصال خود

نگارا، از وِصال خود
مرا تا کی جدا داری؟

چو شادم می‌توانی داشت،
غمگینَم چرا داری؟

چه دلداری؟ که هر لحظه
دلم از غم به جان آری

چه غَم خواری؟ که هر ساعت
تنم را در بلا داری...