زندگی‌ات را منوط

زندگی‌ات را منوط
به‌ بودن‌ونبودنِ آدمها نکن..
روی پاهای خودت بایست...
تاتنهایی‌ات‌را بیهوده نیابی..
هیچکس را بهترینه زندگی‌ات خطاب نکن...
یادت‌باشد آدمها مهم که تلقی‌شوند خیالاتی‌میشوند!
هوابرشان‌‌میدارد وتورا به‌هرجهت
‌که بخواهندمیبرند وتغیرت‌میدهند..
آنگاه تومیمانی ویک دوگانگیه شخصیت...
زندگی‌ات را مشروط به دیگران کنی
جایی برای کشفِ خودت باقی نمیگذاری..
یادت باشد کسی بهترینه زندگی‌ات میشود
که خودش بخواهد...
مبادا عروسکه ‌خیمه‌شبازیِ
آلته‌‌دسته‌ دیگران‌شوی..
عروسک خودت‌باش وخودت‌بکش
نخهای ‌زندگی‌ات‌را...
ازترسِ بی‌کسی به‌آغوشهای
پیشِ‌پاافتاده پناه نبر..
دستِ‌تنهایی‌ات را به‌سمتِ هیچکس دراز نکن...
تامنتِ هیچ‌خاطره‌ی‌اشتباهی
برسرِبی‌کسی‌ات نباشد..
جهان از چشم‌تو نخواهدافتاد
مادامی که‌از چشمهای‌ خودت نیفتاده باشی..!