باز باران بی ترانه

باز باران بی ترانه
میخورد بر بامه گونه
یادم آرد روز غمگین
گردش تقدیر ننگین
فصل رنگین،بغض سنگین...
بی تو هیچ و پوچ و خالی
تلخی ناب نگاهی
یادم آمد چشم هایت،لحن شیرین نگاهت..❤️
همچو کودک می دویدم...
کودکی صد ساله بودم...
یادم آمد حرف تلخی
شاهد این قلب زخمی
باز باران بی ترانه
می نشیند روی گونه
زنده ام اما چگونه؟!