Sweet sin پارت ششم نیمه دوم
اما وقتی دید تهیونگ حتی نمی‌تونه درست نفس بکشه، لحنش نرم شد.
«باشه، باشه... بیا اینجا.»
کت چرمی مشکی‌اش رو از تنش درآورد و دور شونه‌های تهیونگ انداخت.
تهیونگ با دست‌های لرزون لبه‌های کت رو گرفت.
جونگ‌کوک بهش نگاه کرد.
«بزرگه برات، نه؟»
تهیونگ با چشم‌های اشکی سر تکون داد.
«معلومه. نصف خودتی.»
تهیونگ با وجود گریه، خنده بی‌صدایی کرد.
جونگ‌کوک لبخند زد.
«آها! بالاخره خندیدی.»
بعد دستش رو پشت شونه‌های تهیونگ گذاشت.
«بیا ببینم.»
تهیونگ یک قدم جلو اومد و صورتش رو به سینه جونگ‌کوک تکیه داد.
جونگ‌کوک برای لحظه‌ای غافلگیر شد.
اما بعد دستش رو دور شونه‌های ظریفش حلقه کرد.
تهیونگ کت رو محکم دور خودش پیچیده بود و گریه می‌کرد.
جونگ‌کوک آروم گفت:
«تموم شد، کوچولو. دیگه کسی کاری به کارت نداره.»
تهیونگ با دست‌های کوچیکش پارچه کت رو محکم تر گرفت.
جونگ‌کوک سرش رو کمی پایین آورد.
«کیتی؟»
تهیونگ نگاهش کرد.
«بستنی میخوری؟»
تهیونگ با چشم‌های خیس چند بار پلک زد.
بعد خیلی آهسته سر تکون داد.
جونگ‌کوک خندید.
«پس بریم. امروز قراره یه کم بهت خوش بگذره.»
بستنی‌فروشی، ساعت ۴:۲۰
تهیونگ روی صندلی نشسته بود.
کت مشکی جونگ‌کوک هنوز دور شونه‌هاش بود و آستین‌هاش تقریباً تمام دست‌هاش رو پوشونده بودن.
جلوی هر دو بستنی قرار داشت.
برای تهیونگ بستنی وانیلی با تکه‌های شکلات گرفته بود.
جونگ‌کوک قاشق کوچیکی برداشت.
«بخور.»
تهیونگ قاشقش رو برداشت و کمی از بستنی خورد.
چشم‌هاش برق زد.
جونگ‌کوک بهش نگاه کرد.
«خوبه؟»
تهیونگ سریع سر تکون داد.
«چقدر خوشحالی برای یه بستنی!»
تهیونگ لبخند زد.
کمی از بستنی روی گوشه لبش مونده بود.
جونگ‌کوک با انگشت شصتش بهش اشاره کرد.
«اینجا لبت کثیفه.»
تهیونگ متوجه نشد.
جونگ‌کوک خودش انگشت شصتش رو گوشه لبش کشد و تمیز کرد.
تهیونگ کاملاً خشکش زد.
بعد گونه‌هاش سرخ شدن.
جونگ‌کوک خندید.
«چی شد؟ داری مثلا بستنی میخوری ولی گرمت شده؟»
تهیونگ سریع سرش رو پایین انداخت.
جونگ‌کوک زیر لب خندید.
«خدایا، چه موجود خجالتی‌ای...»
ساعت ۵:۱۵، مرکز خرید
جونگ‌کوک دست‌هاش رو داخل جیب شلوارش گذاشته بود و کنار تهیونگ راه می‌رفت.
تهیونگ هنوز کت مشکی رو پوشیده بود.
هر چند قدم یک بار به ویترین مغازه‌ها نگاه می‌کرد.
جونگ‌کوک متوجه شد.
«چی شد؟ چیزی می‌خوای؟»
تهیونگ سریع سرش رو تکون داد.
«دروغ نگو.»
تهیونگ لبخند کوچیکی زد.
جونگ‌کوک جلوی یک فروشگاه لباس ایستاد.
«بیا.»
تهیونگ با تعجب نگاهش کرد.
جونگ‌کوک در رو باز کرد.
«باشه، باشه... بیا اینجا.»
کت چرمی مشکی‌اش رو از تنش درآورد و دور شونه‌های تهیونگ انداخت.
تهیونگ با دست‌های لرزون لبه‌های کت رو گرفت.
جونگ‌کوک بهش نگاه کرد.
«بزرگه برات، نه؟»
تهیونگ با چشم‌های اشکی سر تکون داد.
«معلومه. نصف خودتی.»
تهیونگ با وجود گریه، خنده بی‌صدایی کرد.
جونگ‌کوک لبخند زد.
«آها! بالاخره خندیدی.»
بعد دستش رو پشت شونه‌های تهیونگ گذاشت.
«بیا ببینم.»
تهیونگ یک قدم جلو اومد و صورتش رو به سینه جونگ‌کوک تکیه داد.
جونگ‌کوک برای لحظه‌ای غافلگیر شد.
اما بعد دستش رو دور شونه‌های ظریفش حلقه کرد.
تهیونگ کت رو محکم دور خودش پیچیده بود و گریه می‌کرد.
جونگ‌کوک آروم گفت:
«تموم شد، کوچولو. دیگه کسی کاری به کارت نداره.»
تهیونگ با دست‌های کوچیکش پارچه کت رو محکم تر گرفت.
جونگ‌کوک سرش رو کمی پایین آورد.
«کیتی؟»
تهیونگ نگاهش کرد.
«بستنی میخوری؟»
تهیونگ با چشم‌های خیس چند بار پلک زد.
بعد خیلی آهسته سر تکون داد.
جونگ‌کوک خندید.
«پس بریم. امروز قراره یه کم بهت خوش بگذره.»
بستنی‌فروشی، ساعت ۴:۲۰
تهیونگ روی صندلی نشسته بود.
کت مشکی جونگ‌کوک هنوز دور شونه‌هاش بود و آستین‌هاش تقریباً تمام دست‌هاش رو پوشونده بودن.
جلوی هر دو بستنی قرار داشت.
برای تهیونگ بستنی وانیلی با تکه‌های شکلات گرفته بود.
جونگ‌کوک قاشق کوچیکی برداشت.
«بخور.»
تهیونگ قاشقش رو برداشت و کمی از بستنی خورد.
چشم‌هاش برق زد.
جونگ‌کوک بهش نگاه کرد.
«خوبه؟»
تهیونگ سریع سر تکون داد.
«چقدر خوشحالی برای یه بستنی!»
تهیونگ لبخند زد.
کمی از بستنی روی گوشه لبش مونده بود.
جونگ‌کوک با انگشت شصتش بهش اشاره کرد.
«اینجا لبت کثیفه.»
تهیونگ متوجه نشد.
جونگ‌کوک خودش انگشت شصتش رو گوشه لبش کشد و تمیز کرد.
تهیونگ کاملاً خشکش زد.
بعد گونه‌هاش سرخ شدن.
جونگ‌کوک خندید.
«چی شد؟ داری مثلا بستنی میخوری ولی گرمت شده؟»
تهیونگ سریع سرش رو پایین انداخت.
جونگ‌کوک زیر لب خندید.
«خدایا، چه موجود خجالتی‌ای...»
ساعت ۵:۱۵، مرکز خرید
جونگ‌کوک دست‌هاش رو داخل جیب شلوارش گذاشته بود و کنار تهیونگ راه می‌رفت.
تهیونگ هنوز کت مشکی رو پوشیده بود.
هر چند قدم یک بار به ویترین مغازه‌ها نگاه می‌کرد.
جونگ‌کوک متوجه شد.
«چی شد؟ چیزی می‌خوای؟»
تهیونگ سریع سرش رو تکون داد.
«دروغ نگو.»
تهیونگ لبخند کوچیکی زد.
جونگ‌کوک جلوی یک فروشگاه لباس ایستاد.
«بیا.»
تهیونگ با تعجب نگاهش کرد.
جونگ‌کوک در رو باز کرد.
- ۵۹
- ۲۲ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
