گل نشان عظمت و شاهکار یکتای بی همتاست.

گل نشان عظمت و شاهکار یکتای بی همتاست.
( امّا دریغ که ما انسانها عمر کوتاه گل را بسیار کوتاهتر میکنیم )

((( ناله های گل )))

به قبرستان گذر کردم چو روزی .
به قصدِ دفنِ یارِ دلفروزی .

گلی دیدم به قبری گشته پرپر .
شدم از. حالِ زارِ او , مکدّر .

ندائی آمد از آن گل به گوشم .
به غلیان آمد این طبعِ خموشم .

بدو گفتم , چرا گمگشته راهی ؟
در این محنتسرایِ ما چه خواهی ؟

* زمانی رونق. گلزار بودی .
هَزاران را , بسی دلدار بودی .

به بویِ عطرِ تو , دل شاد می شد .
ز غمهائی گران , آزاد می شد .

*** بگفتا بنگر این حالِ خرابم .
به یغما رفته ایّامِ شبابم .

من و تو , هر دو مخلوقِ خداییم .
به ذکرِ نامِ او , ما همصداییم .

کجاست آن گلشنم , کو عندلیبم ؟
چرا پژمرده و زار و غریبم ؟

دلارامی که ما را رنگ و بو داد .
به ما هم , بس امید و آرزو داد .

* عظیما : جلوه یِ گلها خدائیست .
شمیم از عطرِ ذاتِ کبریائیست .

ندیدم واله و شیدا , چو بلبل .
در این ایّامِ عمرِ کوتهِ گل .

اگر صاحبدلیّ و با وفائی .
روانیست این چنین بر گل جفائی .
==================
شعر از عبدالعظیم عربی = خوزستان .