به وقت شعر.../

هیچ کس چشم به راه من دیوانه نبود!
هرچه بر در زدم انگار کسی خانه نبود!
راندی از خویشتن و من مردن خود را دیدم
کاش تشییع من اینقدر غریبانه نبود ...
سر به میخانه‌ی یادت زدم اما دیگر
جای لب‌های تو روی لب پیمانه نبود
در دلم بودی و شرمنده ز مهمان بودم
که سزاوار تو این خانه‌ی ویرانه نبود
پیش چشم همه ای عشق! جوانم کن باز
تا ببینند که اعجاز تو افسانه نبود ...
#فاضل_نظری