دلبستگی اعتیاد میاره...

دلبستگی اعتیاد میاره...
اینو از همون لحظه ای که حس می کنی، باید باشه و نیست میشه فهمید، فقط بدیش اینه که خودت وقتی متوجه میشی که کار از کار گذشته.
یه روزی که خیلی دیره، می فهمی اعتیاد به دوست داشتن، نه می کُشتت که راحت شی، نه کمپ داره تا ترک کنی. فقط مثل شمع می سوزونتت که آب بشی.
یه روزی که خیلی دیره، سرت رو می گیرب تووی دوتا دستت و به این فکر می کنی که چطوری، بعضیا آفریده میشن که شبانه روز دوست داشته بشن. به این فکر می کنی که چرا به دنیا اومدی که دیده نشی؟

به کی بگی؟
یه روزی که نمی دونی کـی بود، با همین پاهای خودت راه افتادی و رفتی تا تووی دنیای یکی دیگه گم بشی...
تلخه که بفهمی، هیچکدوم از این راهها، برای رسیدن نبودن...
تلخه که بفهمدی، وقتی برگردی باید حرفات رو به خودت بزنی.
می دونی
یه حرفایی رو نمیشه زد..
یه اشکایی رو نمیشه ریخت..
یه چشمایی رو نمیشه شست...
باید دلبسته باشی تا بفهمی؛
یه دردایی رو تا آخر عمر باید کشید.

دلبستگی اعتیاد میاره.