.

.


خلوت نشین خاطر دیوانه ی منی
افسونگری و گرمی افسانه ی منی

چون موج،سر به صخره ی غم کوفتم زدرد
دور از تو ای که گوهرِ یک دانه ی منی

خالی مباد ساغرِ نازت که جاودان
شورافکنی و ساقی میخانه ی منی

آنجا که سرگذشت غم شاعران بوَد
نازم تو را که گرمیِ افسانه ی منی



" شفیعی کدکنی "


.