یڪ نـ؋ـر هست

یڪ نـ؋ـر هست
میانِ شبِ تاریڪِ دلم،
ڪـہ بـہ من نزدیڪ است
و نـ؋ـس مے گیرد
از جانم؛
پاےِ عشقش هستم.
و بـہ قدرِ عطشِ موج
ڪـہ از دامنِ دریا بـہ ساحل ریزد،
من ڪنارش هستم.
موج بر موج
بـہ او مے رسد
این خستـہ ےِ جان،
او بهایِ دلِ درگیرِ مرا مے داند؟
من بـہ رویایےشبِ تاریڪش دل بستم ...!