عزیزان به امّید روزی که درجهان برای انسانها زندان و برای

عزیزان به امّید روزی که درجهان برای انسانها زندان و برای پرندگان قفس و برای حیوانات , زندانی
به نام باغِ وحش وجود نداشته باشد.
انشاءالله
++++++++++++++++++++++

*** شِکوِه مرغِ عشق ***

مرغِ عشقی در قفس زندانی ام .
بهرِ آب و دانه ای , قربانی ام .

دور کن , تاوانِ این تحقیر را .
شوقِ پروازی , بده ارزانی ام .

در سه فصل , از این جهانِ بی وفا .
از اِسارت بودنم , پروا نی ام .

چون بهاری را نمی بینم به خود .
زین سبب , نالان و هم گریانی ام.

من به عمرِ خود , ندیدم باغ و راغ .
دائمآ در بی سر و سامانی ام .

مانده ام , در کُنجِ شومِ این قفس .
با دل و با دیده یِ بارانی ام .

من ندانم , معنیِ پرواز چیست .
پس کجاست ان شهره یِ کیهانی ام ؟

چون که دارم قامتی , خوش خطّ و خال .
اینچنین در دام ها , زندانی ام .

تا به کِی از این قفس , به آن قفس .
طی شود , این عمرِ پوچ و فانی ام .

مژده از آزادیِ مرغی اسیر .
میشود امّیدِِ زندگانی ام .

ای عظیم : آزاد کن. من را زِ دام .
تا ببینی جلوه یِ عرفانی ام
+++++++++++++++++++++++
شاعرو دوستدارشما= عبدالعظیم عربی