من پذیرفتم شکست خویش را

من پذیرفتم شکست خویش را پندهای عقل دوراندیش را من پذیرفتم که عشق افسانه است این دل درد اشنا دیوانه است میروم شاید فراموشت کنم در فراموشی هم اغوشت کنم میروم از رفتم خوشحال باش از عذاب دیدنم ازاد باش ارزو دارم بفهمی درد را تلخیه برخوردهای سرد را