هوا چقدر خوب و دو نفره ست...

هوا چقدر خوب و دو نفره ست...
من هستم و خدا...
و در جاده ی زندگی، صورتم مهمان نسیمی که معطر شده از امید...
به خودم میگم: هیچ چیز ارزش اینو نداره که دستم رو از دستای مهربون خدا بکشم بیرون و بذارم تو دست غیر خدا...
راستی اونکه دستای مهربون خدا رو  به غیر او فروخت غیر از افسوس چه چیزی رو بدست آورد؟