#قمرمنیر_بنی_هاشم

⚜ نخستین بارقه های جنگاوری

به حق، امیرالمؤمنین (ع) بیشترین سهم را در این بروز و اتصاف این ویژگی برجسته و کارآمد روحی در عباس (ع) بر عهده داشت و تیزبینی امیرالمؤمنین (ع) در پرورش عباس (ع)، از او چنان قهرمان نام‌آوری در جنگ‌های مختلف ساخته بود که شجاعت و شهامت او، نام امام علی (ع) را در کربلا زنده کرد.

روایت شده است که امیرالمؤمنین (ع) روزی در مسجد نشسته و با اصحاب و یاران خود گرم گفت‌وگو بود.
در این لحظه، مرد عربی در آستانه در مسجد ایستاد، از مرکب خود پیاده شد و صندوقی را که همراه آورده بود از روی اسب برداشت و داخل مسجد آورد.

به حاضران سلام کرد و نزدیک آمد و دست علی (ع) را بوسید و گفت:
مولای من! برای شما هدیه‌ای آورده‌ام
و صندوقچه را پیش روی امام نهاد.
امام در صندوقچه را باز کرد، شمشیری آب‌دیده در آن بود.

درهمین لحظه، عباس (ع) که نوجوانی نورسیده بود، وارد مسجد شد.
سلام کرد و در گوشه‌ای ایستاد و به شمشیری که در دست پدر بود، خیره ماند.

امیرالمؤمنین (ع) متوجه شگفتی و دقت او گردید و فرمود:

فرزندم! آیا دوست داری این شمشیر را به تو بدهم؟

عباس (ع) گفت: آری!
امیرالمؤمنین (ع) فرمود: جلوتر بیا!
عباس (ع) پیش روی پدر ایستاد و امام با دست خود، شمشیر را بر قامت بلند او حمایل نمود.

سپس نگاهی طولانی به قامت او نمود و اشک در چشمانش حلقه زد.

حاضران گفتند: یا امیرالمؤمنین! برای چه می‌گریید؟ امام پاسخ فرمود: گویا می‌بینم که دشمن پسرم را احاطه کرده و او با این شمشیر به راست و چپ دشمن حمله می‌کند تا این‌که دو دستش قطع گردد.... 

و این‌گونه نخستین بارقه‌های شجاعت و جنگاوری در عباس (ع) به بار نشست.