غزلم قهر نکن،من که غزل خوانِ تواَم

غزلم قهر نکن،من که غزل خوانِ تواَم
من که  تا صبحدمان سخت نگهبانِ تواَم

تو بیا لحظه ی بی رنگ مرا رنگین کن
تا سحر رقص کنان  لاله ی خندانِ تواَم

 
تا که دریا به خروش و دل تن ها به سکوت
منم آن آب روان، قطره ی بارانِ تواَم

چون به فردا غزل از خاطره ی خون دارم
چشمه ی آتشم و اشکِ فراوانِ تواَم

 
دلم از غصّه گرفته ست ترا دارم و بس
سر پناهِ منی و دست به دامانِ تواَم

 
غزلم حوصله ی  قصّه ندارم دیگر
آب از سر برود صخره ی پنهانِ تواَم