سلام خدا

سلام خدا
یادته یه روز من چقد بد بودم؟ میدونم الانم خوب نیستم اما.... بهترم. مگه نه؟

خدایا یادته فقط یه قول که بهت دادم منو " بهتر" کرد؟

خدایا من بد کردم،قبول!

ولی تو میدونی که تقصیر خودم نبود. یادته اولین بار که درباره ی تو باهام حرف زدن چی گفتن؟

گفتن "دروغ نگیاااااا خدا به هات قهر میکنه"

من همیشه فک میکردم تو رفتی اون بالا تو آسمون نشستی و یه چوب گرفتی دستت که تنبیهمون کنی.

من همیشه فک میکردم تو فقط میخوری و میخوابی و قدرتتو با تنبیه کردنمونو و دعوا کردنمون نشون میدی.

خدایا یه چیز بگم؟ من ازت متنفر بودم !  هر اتفاقِ بدی تو زندگیم می افتاد میگفتن خواست خداس!

می ترسیدم ازت. دلم میخواست بکشمت تو که بابا بزرگمو ازم گرفته بودی و تو که اشک بابامو در آورده بودی، تو که مامان بزرگِ پیرمو تنها و بی همدم کرده بودی و داشتی اون بالا میخندیدی...

خدایا من وقتی بزرگترم شدم کسی از خوبیات برام نگفت. فقط یادمه اولِ همه ی کتابای مدسه م اسم تو بود. منم فک میکردم واسه اینه که یادمون بیاری یه چوب تو دستته و میخوای تنبیه مون کنی....

خدایا من فک میکردم تو خیلی مغروری که مامانم باید این همه التماس و گریه کنه که تو تنبیه مون نکنی . که یه وقت لجت نگیره و بزنی زندگیمونو داغون کنی....

وقتی به سنِ تکلیف رسیدم بهم گفتن نماز بخون. فک میکردم منم برده ت شدم و منم از این به بعد باید التماست کنم که زندگیمو خراب نکنی.....

من همیشه تورو شبیهِ دزدای دریایی تصور میکردم....

آآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآی

عجب روزایی بود....

اما الان. همه ی زندگی من

همه ی عشقِ من

همه ی نفس های من ، تویی.

همنفسم....

چون الان میفهمم تویی که مامانمو بهم دادی.

تویی که هرصبح پروانه ها رو میفرستی تا تو گوش گل ها پچ پچ کنن.

تویی که کمکم میکنی بخوابم و بیدار شم و نفس بکشم و راه برم.

تویی که موادِ پیتزا و زرشک پلو و  آبگوشت و همه ی غذاهای خوشمزه رو میذاری تو دل طبیعت تا من بخورم و لذت ببرم.

خدایای کسی به من نگفته بود که تو خدای لبخند و شادی  هم هستی.

من فقط دیده بودم آدما یا با گریه ازت معذرت خواهی میکنن یا با ناله آرزو هاشونو بهت میگن.....

ممنونم که با اون فکرا و تصورات ظاهرا بد، بهم فهموندی

"همیشه هم بقیه درست نمیگن"

حتی اگه دلسوزترین افراد باشن....

آخه کسی از تو دل سوز تر نیست....

من همه ی اینا رو زمانی فهمیدم که همه ی حرفای دلمو چه خوب و چه بد برات نوشتم رو یه کاغذ....

میخواستم پستش کنم اما...

آدرستو نداشتم.

نگهش داشتم و بارها و بارها خوندمش و هر بار با خوندنش غرق یه حس خوب شدم.

تو توی گرافیتِ مدادِ من بودی و من نمی دونستم سرچشمه ی این حس خوب کجاس!

عیبی نداره. حالا که من و تو با هم دوستیم جبران میکنم....

ممنونم که بهم یا دادی باید " باید یه جور دیگه هم نگاه کرد تا فهمید"

عاشقتم....

مهربونِ من

از این به بعد قرارمون صبح های زود

همین جا

دیر نکنی که بدجور منتظرتم....

پس تا فردا...