کتابفروشی عشق

"جینِ عزیزم،

نمی‌دونم این نامه کی به دستت می‌رسه، شاید سال‌ها بعد از اینکه من دیگه نباشم. اما دلم می‌خواست بدونی... بدونی که هیچ‌وقت نتونستم فراموشت کنم.

یادمه اولین بار همدیگه رو توی جشن فارغ‌التحصیلی دیدیم. تو یه کت و شلوار مشکی پوشیده بودی و من یه لباس قرمز. تو با یه لبخند بهم خیره شده بودی و من تمام تلاشم رو میکردم که نگاهم رو ازت ندزدم. رقصیدیم، خندیدیم و برای یه شب کوتاه، دنیا مال ما بود.

اما می‌دونستیم که نمی‌تونیم با هم باشیم. تو نامزد داشتی، من مسئولیت‌های خانوادگی. یه عشق ممنوعه، یه رویای دست‌نیافتنی. تصمیم گرفتیم از هم دور بمونیم، اما قلب‌هامون هیچ‌وقت این تصمیم رو نپذیرفت.

سال‌ها گذشت. من ازدواج کردم، تو هم همینطور. اما هیچ‌وقت نتونستم حسی که به تو داشتم رو فراموش کنم. هر وقت بارون می‌اومد، یاد اون شب می‌افتادم. هر وقت یه آهنگ قدیمی می‌شنیدم، صدای خنده‌هات توی گوشم می‌پیچید.

یه روز دوباره همدیگه رو دیدیم. توی یه کافه. هر دو شکسته و خسته. دوباره اون حس قدیمی زنده شد. دوباره دلمون لرزید. اما این بار دیگه نمی‌تونستیم انکارش کنیم.

چند ماه پنهانی همدیگه رو دیدیم. دزدانه، با ترس و لرز. اما نمی‌تونستیم از هم دل بکنیم. یه روز فهمیدم که مریضم. یه بیماری لاعلاج. می‌دونستم که وقت زیادی ندارم.

بهت گفتم. شک نداشتم که ناراحت میشی. ولی تو با چشمایی پر از اشک گفتی که تا آخرین لحظه کنارم می‌مونی. گفتی که حاضری تمام دنیا رو بدی تا فقط یه روز بیشتر با من باشی.

روزهای آخر رو با هم گذروندیم. توی یه کلبه‌ی قدیمی، دور از همه. تو برام کتاب می‌خوندی، موهام رو نوازش می‌کردی و بهم اطمینان می‌دادی که همه چیز درست میشه. می‌دونستم که دروغ میگی، اما دلم می‌خواست باور کنم.

یه شب، توی بغلت جون دادم. با یه لبخند روی لب. چون می‌دونستم که عشق تو، حتی بعد از مرگم هم با من خواهد بود.

اگه این نامه رو می‌خونی، بدون که هیچ‌وقت پشیمون نشدم. بدون که ارزشش رو داشت. بدون که تو، تنها عشق زندگی من بودی.

دوستت دارم، تا ابد.

ا/ت"

ادامه دارد......